I do not own any of the images used below. All the rights belong to their respective owners .

Τρίτη, 15 Μαΐου 2012

Η διπλή ταυτότητα του λύκου

          
       "Mεγάλωσα. Ένιωσα τεράστιος μπροστά στους  άλλους , πολλές φορές τους διπλανούς μου για όλα όσα είχα καταφέρει. Περηφανεύτηκα για αυτό που είχα γίνει , και ταυτόχρονα το μίσησα. Ένιωσα μικρός , πολύ μικρός, μικροσκοπικός μπροστά στον κόσμο, ή μάλλον μπροστά στο χάος του κόσμου  . Ένιωσα ενοχές για το πόσο διαφορετικός είμαι από τους άλλους στον τρόπο που μεγάλωσα , που μιλάω , που σκέφτομαι , που δεν  θέλω να αλλάξω τον τρόπο που μεγαλώνω και κάθε λεπτό της ζωής μου γερνάω. Ένιωσα ντροπή για ανθρώπους και φίλους που υπήρξαν κοντά μου και η ζωή αναγκάστηκε να μας χωρίσει γιατί ο χρόνος τους έκανε να με κοιτούν διαφορετικά. Έχω σκύψει το κεφάλι μπροστά σε δάχτυλα που έδειχναν και άλλα τα έχω σπάσει με το γάντι.  Έχω πάει βόλτα μοναχός μου σε μέρη που δε μου θυμίζουν τίποτα , για να μη θυμάμαι και έχω προσευχηθεί όλα γύρω να άλλαζαν ή να άλλαζα εγώ.  Έχω ευχηθεί κρυφά να μενα πάντα ένα μικρό παιδί , ο ζωηρός γιος του πατέρα μου , χωρίς να χρειαστεί ποτέ ο κόσμος να μου βάλει ταμπέλα για τη δουλειά μου , την οικογένεια μου, το εισόδημα μου, τις φιλοδοξίες , τις πεποιθήσεις , τα όνειρα μου. Κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να ενοχλήσει με αυτά ένα παιδί. Για μένα φίλος ηταν το διαφορετικό παιδί που έβλεπα κάθε μέρα στο πάρκο και παίζαμε πρώτα κανένα δύωρο πριν ρωτήσουμε το όνομα του.
       Μεγάλωσα. Διάβασα για πολέμους στην ιστορία αλλά κανένα βιβλίο δε μου τα πε τόσο καλά όσο ο παππούς μου τις Κυριακές μετά το φαί που καθόμουν στα πόδια του δίπλα στο τζάκι. Δεν έχω ζήσει ακόμα όλα αυτά που διηγήθηκε ο παππούς μου , μα ζω άλλους πολέμους πιο μοντέρνους της γενιάς μου. Το πιο δύσκολο είναι να ξέρεις να διαλέγεις τις μάχες σου,  αυτό το μαθαίνω ακόμα. Και τ'αλλο, να ξέρεις να φέρνεις την ισορροπία μέσα σου όταν γύρω σου τα μισά είναι σε μεγέθυνση και τα άλλα μισά σε σμίκρυνση κι εσύ πρέπει να ξέρεις να προσαρμόζεσαι κάθε φορά. Έμαθα να δείχνω κουρδισμένος μπροστά στα θύματα του σύγχρονου ματριξ , και αυτούς που δε διάβασαν ποτέ το "1983"  και πίσω τους να γελάω με τα κλειδάκια πίσω από τις πλάτες τους. Έμαθα να μη σπαταλάω την ενέργεια της φωνής μου σε καρδιές χωρίς ηχώ και να τη φυλάω για ανθρώπους που κουβαλάνε μικρόφωνα μαζί τους στο δρόμο.  Δεν ξέρω πολλά ακόμα , ούτε οι γονείς μου ξέρουν . Δεν το 'χα καταλάβει στην αρχή αλλά καθώς περνούσε ο καιρός οι φράσεις "να περπατάς τυφλός είναι ευκολότερο" και "ουδείς αναντικατάστατος" και έμοιαζαν περισσότερο λογικές. Κατα βάθος σε κάθε τι πιο σημαντικό είμαστε βαθύτατα μόνοι. Πήρα πολλή αγάπη. Πήρα όση πρόλαβα.  Δεν υπάρχει πολλή απο αυτήν έξω , κρύβεται από την ασχήμια του κόσμου κι εμφανίζεται σποραδικά λίγο λίγο σε μικρές δόσεις και την παίρνει όποιος τη δει πρώτος.
       Μεγάλωσα. Και είμαι ένας από τους μετρημένους στα δάχτυλα ανθρώπους που δεν κατάφεραν να ξεχάσουν ό,τι έπρεπε να ξεχάσουν για να ζήσουν ψευτοευτυχισμένοι, απο αυτούς που πίστευαν ότι και οι διπλανοί έχουν τις ίδιες αρχές και την ίδια ελευθερία σκέψης και πνεύματος , την ίδια διάθεση για ζωή. Δεν είχαμε τους ίδιους γονείς , αλλά κανείς δεν το σκέφτηκε τότε πως είναι σπάνιοι κι αυτοί. 
       Μεγάλωσα και το μόνο που μου έμεινε ανόθευτό κι αυθεντικό είναι μια παραβολική ιστορία που μου 'πε μια απο αυτές τις Κυριακές ο παππούς μου . Με είχα καθίσει στα γόνατα του μπροστά στο τζάκι για να μπορώ να βλέπω τις σκιές που έκανε η φλόγα και τα 7 χρονών ματάκια μου να κάνουν παιχνίδι με τη φαντασία μου. << Παιδί μου -είπε- σε καθενός την ψυχή , μέσα εκεί , γίνεται πάντα μια μάχη μεταξύ δυο λύκων. Ο ένας είναι άγριος σκοτεινός με μαύρο σκληρό τρίχωμα και κόκκινα γυαλιστερά μάτια, είναι κακός , είναι ο θυμός , η ζήλεια, ο φθόνος, η δυσαρέσκεια, η κατωτερότητα , τα ψέματα και ο εγωισμός.  Ο άλλος είναι λευκός , ξαπλώνει πάντα ήρεμος ή στέκεται με χάρη και περηφάνια κοιτώντας με γαλανά μάτια σαν της θάλασσας . Αυτός είναι καλός , είναι η χαρά, η γαλήνη , η αγάπη, η ελπίδα , η ανθρωπιά , η ταπεινότητα , η ευγένεια και η αλήθεια.>> Τον ρώτησα με την παιδική μου αφέλεια αν τους έχει γνωρίσει και μου απάντησε << Φυσικά , και τους δύο!>> Μαγεμένος από την αφήγηση που πυροδότησε μια σειρά από μαγικές εικόνες στο μυαλό μου έσπευσα να τον ρωτήσω ποιος λύκος νικάει στο τέλος και μου απάντησε << Αυτός που ταΐζεις περισσότερο, παιδί μου>> .  Τον κοίταξα τότε , ίσα που ξεχώριζε μέσα από τα άσπρα γένια και τα μαλλιά. Ο μόνος λόγος που το θυμάμαι πάντα είναι γιατί κοιτώντας στα γαλανά ήρεμα μάτια του παραμυθά μου , είπα << Παππού ο άσπρος λύκος πρέπει να είναι πολύυυ όμορφος.>> ..."









~ Υ.Γ.  Για το κείμενο αυτό εμπνεύστηκα από αυτή την εικόνα , επομένως η αλληγορία με τους λύκους δεν είναι εντελώς δική μου , ωστόσο τη στόλισα και τη μετέτρεψα σε κάτι πιο ζωντανό ~ 

11 σχόλια:

  1. Φοβερο κειμενο. Με αγγιξε με αυτο τον ξεχωριστο τροπο που μονο η ειλικρινεια και η αληθεια ενος κειμενου μπορουν να κανουν. Αχ αυτοι οι σοφοι γεροντες με τις μακριες γενιαδες. Τοσα πολλα που κρυβουν μεσα στα παραμυθια τους.

    Ενα απο τα ομορφοτερα κειμενα που εχω διαβασει. Να εισαι καλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. και πολλές φορές απο μηχανής θεοί κι αυτοί οι σοφοί γέροντες...!
      Σε ευχαριστώ πολύ πολύ για τα λόγια σου , αν αυτα που γραφω αγγιζουν εστω και εναν μου δινει κουραγιο να συνεχισω, σε χαιρετω !

      Διαγραφή
  2. Δεν έχω λόγια. Ήταν υπέροχο.
    Και καταλαβαίνω πως νιώθεις...
    Απεύχομαι και εγώ αυτή την αλλαγή. Αυτό το συμβιβασμό...Όμως ώρες ώρες αναρωτιέμαι...και αν είναι αναπόσπαστο κομμάτι αυτής της νοσηρής πραγματικότητα;
    Κρατάω αυτό... 'Ένιωσα ενοχές για το πόσο διαφορετικός είμαι από τους άλλους στον τρόπο που μεγάλωσα , που μιλάω , που σκέφτομαι , που δεν θέλω να αλλάξω τον τρόπο που μεγαλώνω και κάθε λεπτό της ζωής μου γερνάω. Ένιωσα ντροπή για ανθρώπους και φίλους που υπήρξαν κοντά μου και η ζωή αναγκάστηκε να μας χωρίσει γιατί ο χρόνος τους έκανε να με κοιτούν διαφορετικά.'
    Ήταν υπέροχο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο σου . Χαίρομαι να βλέπω πως μοιράζονται κι άλλοι τις ίδιες σκέψεις , ανησυχίες , φόβους ή ανασφάλειες. Κάνει πιο υποφερτό το πέρασμα του χρόνου με αυτές. Να'σαι καλά

      Διαγραφή
  3. Μου θύμισε λίγο από μικρό πρίγκιπα! :)
    Τόσο αληθινό και ταυτόχρονα παραμυθένιο... Με άγγιξε απίστευτα! Μην το αφήσεις ποτέ το γράψιμο...
    Love you!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Mα πώς θα μπορούσα; είναι ο θησαυρός μου ! αν το πετάξω κι αυτό τι θα μου μείνει;
      (:

      Διαγραφή
  4. Μέσα σε ένα τόσο μικρό κείμενο έχεις περιγάψει τόσα πολλά!!!Αλλά ο παπους σου,όπως όλοι οι παππούδες,είναι σοφός!!Γιατί τελικά εμείς αποφασίζουμε πως θα καταλήξουμε!!

    Πολύ ωραίο κείμενο!!Μου άρεσε πολύ!!

    Σε καληνυχτώ!!

    ΥΓ:Καλωσήρθες πίσω!!!!:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Σε ευχαριστώ πολύ . Φυσικά δεν είναι ο παππούς μου , αλλά το σκηνοθετικό μέρος της ιστορίας ειναι προσωπική μυθοπλασία . Χαίρομαι που σου αρεσε !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. πολύ ωραίο κείμενο!πάντα ήθελα και εγώ έναν παππού!οι περισσότεροι παππούδες έχουν γνωρίσει καλά τη ζωή!!καλησπέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. σε ευχαριστώ πολύ! Δεν γνώρισες τον παππού σου δηλαδη; Καλησπέρα!

      Διαγραφή
  7. όχι πέθανε όταν ήταν εξωτερικό!και όταν ήταν ο μπαμπάς μου 17!κρίμα.......

    ΑπάντησηΔιαγραφή