Ο Σοπεν(αουερ) Ονειρεύεται

Two Brothers by Ernst Ludwig Kirchner

Όταν μπήκαν στο ιερό, ήξεραν ότι τα ονόματα τους θα ήταν τα εξιτήρια τους. Ο πρώτος αδελφός σαν από ένστικτο αγόρασε έναν «Αρτούρ», και ο δεύτερος που είχε πανομοιότυπα δάχτυλα με του Σοπέν, πήρε τον τελευταίο.  

Ο Σοπέν θα έχτιζε μια σκάλα από μουσική, να κοιμάται τις νύχτες δίπλα στο Φεγγάρι. Ο Αρτούρ, θα τρύπαγε τη γη με λέξεις όσο πιο βαθιά μπορούσε. Έτσι, οι δρόμοι των αδερφών χώρισαν, αλλά με τη σκάλα του ενός και λίγη τύχη, σύντομα θα αντάμωναν. Μόλις ο Αρτούρ άγγιξε τον πυρήνα της γης, άρχισε να ουρλιάζει έντρομος, καθώς τον τύλιγαν οι φλόγες. Και θα τον είχε ακούσει ο υπνωτισμένος από τη μουσική του σύμπαντος Σοπέν, αν δεν σφύριζε ξέγνοιαστος -και μόνος -το «ανοιξιάτικο βαλς».

- flash story , για τον διαγωνισμό του "120 λέξεις"

Το Μπλε έχει τη δική του γλώσσα

   

        Οι νύχτες έχουν δική τους γλώσσα.

     Η Σελήνη είναι περίεργη με τους θνητούς. Αν την κοιτούν δυο φίλοι , σιγοτραγουδά χαμένους στίχους. Στους ερωτευμένους χαρίζει τ'ωραιότερο της λεξιλόγιο -πού και πού βρίσκει ανάμεσα τους ιδανικούς ποιητές . Μα αν τολμήσεις και την κοιτάξεις μονάχος , δε μιλά. Στέκει εκεί και περιμένει καρτερικά ν'ακούσεις μόνος γιατί τ'Αληθινά μας δε χωρούν τη σιωπή.

 Κουβέντα δε σταυρώνεις . 

 Έτσι ήταν πάντα ο ουρανός - περήφανος για τη γλώσσα του.

 Πάντα χρειάζεται ένας δεύτερος , βλέπεις, να μεταφράζει.