Εγρήγορση

The Kiss, 1922, Man Ray

Άλλη είμαι όταν ονειρεύομαι,

και άλλη αν ενεργώ.

Δεν σε χρειάζομαι

όμως

Σε θέλω.

Φύγε.

Άσε μου εδώ,

τη σκιά σου μονάχα

Αν έχεις

Την ευγενή καλοσύνη.

Κοίτα,

παραείναι οι τοίχοι

λευκοί και θέλω

να τη βλέπω στο φως,

να μη νιώθω

Άρρωστη.

Χρειάζομαι να γίνεις για λίγο

ένα μηχάνημα υποστήριξης

ογκώδες, κρύο, θορυβώδες…

Να μην κοιμάμαι πια

Τόσο.

Στο διπλανό δωμάτιο

 κάποιος άλλος

ξέχασε να πάρει

Τα λουλούδια του.

Σε θέλω,

να γίνεις ένα ξεχασμένο

βάζο για λουλούδια

εντός μου.

Τ’αγαπημένα μου;

Αδιαφορώ.

Ματώνουμε, είπες, για να νιώθουμε

πιο ζωντανοί ακόμα,

Σε θέλω για να ματώνω

ευκολότερα απ’οσο

Ξεχνώ.

Για να ανασαίνεις πολεμώντας 

τις ανάσες μου.

Να είναι έτσι διφυείς,

να μη διαφέρω από σένα

Άλλο.

Ληθομνήμες

Να είσαι ποιος;

Να είσαι τι;

Για μένα μόνο

Άσε τους άλλους

Για μένα μόνο

Τι;

Το χθες είναι εδώ

 τραγουδά μαζί μου

Το τραγούδι που λες

 Και λες

Και ξαναλές

Και θα το πεις κι αύριο

ακόμα

Στην γιορτή μου

Χορεύουμε;

Λίγο από μένα και λίγο από σένα

Θέλει ο χορός

Ή λίγο από μένα σε σένα

Και λίγα βήματα

Δικά μου

Προς τα σένα

Γιατί

Πατώ το φόρεμα

και χάνω τα βήματα

 ‘Υφασμα καψαλισμένο

Χέρια με ζάρες

Και πρόσωπο χλωμό

Κι ας είχα πει

Να μη σκορπάς τα κάρβουνα

Πονώ όταν πατώ ξυπόλυτη

Πονώ.

Κι όταν πονώ

Αφήνεις το χέρι μου.

Κοίτα, κοίτα

 πώς ακροβατώ

Μετέωρη χορεύω

 ξανά

Χωρίς σταματημό

Έχω ίσκιο παρτενέρ

που δεν μιλά

Κι εσύ που λες πως ξέρεις

Από Μυστήρια τούτα

Απάντησε μου

Όπως μπορείς

Την ισορροπία

στο κενό

Πώς την κρατάνε;

Κι αν χωράει η

Ζωή μου

σε μια κούτα

Κι εγώ μένω

Εκτός;

Ποιος  θα’σαι ;

Τι θα’σαι;

Τότε τι;

Για μένα μόνο

Άσε τους άλλους

Μόνο για μένα

Κι η παγίδα;

που εγώ θα θυμάμαι τα πάντα

για πάντα

 τίποτε

δε θα ξεχνώ

και κάθε που θα βρέχει

σαν τώρα

θα ξενυχτώ

και θα γρατζουνάει

σαν άγριο ζώο

η γνώση

που δε θα πεις ποτέ

«νύχτες σαν αυτές

Δεν κοιμήθηκες

Ποτέ.»

Κλεμμένη;

Χαρισμένη,

Μ’αγάπη.

Dancing with Shadow by DanGan (source: Deviant Art)

Από Χαρτί

Όταν τα λόγια σου είναι από αέρα

Αέρας  γίνεσαι κι εσύ.

Έτσι μεταμορφώνεσαι μέσα μου:

Άχρωμος όμως,

Άοσμος, Άυλος…

Αδύναμος όμως ποτέ.

Παρελαύνεις περήφανα μέσα μου μ’αέρα νικητή

κι επιθεωρείς τον χώρο.

Τι χαζή κι εγώ που νόμισα

πως ήρθες να κάνεις τα φύλλα να χορέψουν για λίγο!

Μη με παρεξηγείς,

ήθελα μόνο

να φύγει για λίγο η σιωπή που φοβάμαι.

Όμως εσύ είσαι αέρας πάντα

και τα πάντα θα παίρνεις

στις χούφτες παραμάζωμα και θα φεύγεις σαν κύριος .

Τώρα μ’αφήνεις με δυο σιωπές να παλέψω – χωρίς εσένα

Εσύ και τα λόγια σου, άψυχοι κι ασπρόμαυροι χαρταετοί

κι εγώ βλέπω τις σκιές τους στον τοίχο.

Μόνη εδώ  - βλέπεις

Χωρίς εσένα.

Φύλλο δεν κουνιέται.

Χωρίς εσένα.

Και σαν τι άλλο να φοβηθώ δηλαδή;

Έγινα εγώ οι σιωπές – χωρίς εσένα

Τώρα είμαι εγώ οι σιωπές – χωρίς εσένα

Κι εγώ πια δε φοβάμαι… - χωρίς εσένα

Νομίζω.