Για το Κόκκινο Χρώμα

Μπλε - Λευκό - Κόκκινο.
Κυρίως Κόκκινο.
Τόσο πολύ Κόκκινο,σαν αυτό
που χύνεται σε ένα άλλο μπλε εδώ δίπλα μας,
αλλά φαίνεται το ξεπλένει καλά η θάλασσα
 και στη μνήμη εύκολα ξεβάφει.
Κι άλλη μια συλλογή από κόκκινα που χάνονται καθημερινά,
 αφού δεν φτάνουν ως εδώ,
αφού δεν λερώνουν τα δικά μας τα ρούχα.
Κόκκινο που θαρρείς έπρεπε να σκεπάσει
 ολόκληρη - τυχαία;- σημαία
για να δώσουμε λίγη σημασία.



Δεν θέλω να βάψω το πρόσωπό μου με κανένα χρώμα.
Περιττά και φορτικά υλικά
 μπροστά στην ανάγκη και την ανικανότητα του κόσμου
να γίνει αν όχι λευκότερος, τουλάχιστον πιο καθαρός.
Ούτε να προσευχηθώ έχει νόημα.
 Με τόση σπουδή στο κόκκινο,
 το "από άνθρωπο σε άνθρωπο" φτάνει,
 χωρίς να χρειάζεται καμία πίστη
καμιά θρησκεία, κανένας θεός.


Θέλω όμως να θυμάμαι να νιώθω.
Να νιώθω, κάθε φορά που θυμάμαι
και να μη σταματήσω να νιώθω όσες φορές κι αν χρειαστεί να
θυμηθώ.
Μόνον έτσι θα μιλήσω με το κόκκινο.

Stay,Awake

Asleep inside as every dawn
Hidding seems the only way to be
until your voice unravels,
and wakes me up seeking me,
through dreams within my dreams:

"Oh, come out, lover,don't you know,
 It's so beautiful out here..."

Stay right where you are, I say
I only love you when you're pure.
Don't mind the cracks and the lies
I keep the memories inside,
our whispers safe and out of sight.

I feel you closer when you're silent
There's no need to force a sound.
Knocks won't work on us my love,
we'll end up dirty and blind and bound.

Don't you know, lover,
It's much more beautiful out there,
There's so much light for you to play
don't mind the shadows around me
they only hurt you when I walk away.

Let me sleep a little longer
Find me in someone else's past.
Slip your fingers on me, lover
Touch mine all you want,
I forgive you everytime you sing:

 "Don't you know,
 It's so beautiful out here
 It's so beautiful out here
 It's so beautiful out here
 It's so beautiful out here
 So beautiful out here..."

"Sleeping with ghosts" by Gironimo (Source: DeviantArt)

Ληθομνήμες

Να είσαι ποιος;

Να είσαι τι;

Για μένα μόνο

Άσε τους άλλους

Για μένα μόνο

Τι;

Το χθες είναι εδώ

 τραγουδά μαζί μου

Το τραγούδι που λες

 Και λες

Και ξαναλές

Και θα το πεις κι αύριο

ακόμα

Στην γιορτή μου

Χορεύουμε;

Λίγο από μένα και λίγο από σένα

Θέλει ο χορός

Ή λίγο από μένα σε σένα

Και λίγα βήματα

Δικά μου

Προς τα σένα

Γιατί

Πατώ το φόρεμα

και χάνω τα βήματα

 ‘Υφασμα καψαλισμένο

Χέρια με ζάρες

Και πρόσωπο χλωμό

Κι ας είχα πει

Να μη σκορπάς τα κάρβουνα

Πονώ όταν πατώ ξυπόλυτη

Πονώ.

Κι όταν πονώ

Αφήνεις το χέρι μου.

Κοίτα, κοίτα

 πώς ακροβατώ

Μετέωρη χορεύω

 ξανά

Χωρίς σταματημό

Έχω ίσκιο παρτενέρ

που δεν μιλά

Κι εσύ που λες πως ξέρεις

Από Μυστήρια τούτα

Απάντησε μου

Όπως μπορείς

Την ισορροπία

στο κενό

Πώς την κρατάνε;

Κι αν χωράει η

Ζωή μου

σε μια κούτα

Κι εγώ μένω

Εκτός;

Ποιος  θα’σαι ;

Τι θα’σαι;

Τότε τι;

Για μένα μόνο

Άσε τους άλλους

Μόνο για μένα

Κι η παγίδα;

που εγώ θα θυμάμαι τα πάντα

για πάντα

 τίποτε

δε θα ξεχνώ

και κάθε που θα βρέχει

σαν τώρα

θα ξενυχτώ

και θα γρατζουνάει

σαν άγριο ζώο

η γνώση

που δε θα πεις ποτέ

«νύχτες σαν αυτές

Δεν κοιμήθηκες

Ποτέ.»

Κλεμμένη;

Χαρισμένη,

Μ’αγάπη.

Dancing with Shadow by DanGan (source: Deviant Art)

Από Χαρτί

Όταν τα λόγια σου είναι από αέρα

Αέρας  γίνεσαι κι εσύ.

Έτσι μεταμορφώνεσαι μέσα μου:

Άχρωμος όμως,

Άοσμος, Άυλος…

Αδύναμος όμως ποτέ.

Παρελαύνεις περήφανα μέσα μου μ’αέρα νικητή

κι επιθεωρείς τον χώρο.

Τι χαζή κι εγώ που νόμισα

πως ήρθες να κάνεις τα φύλλα να χορέψουν για λίγο!

Μη με παρεξηγείς,

ήθελα μόνο

να φύγει για λίγο η σιωπή που φοβάμαι.

Όμως εσύ είσαι αέρας πάντα

και τα πάντα θα παίρνεις

στις χούφτες παραμάζωμα και θα φεύγεις σαν κύριος .

Τώρα μ’αφήνεις με δυο σιωπές να παλέψω – χωρίς εσένα

Εσύ και τα λόγια σου, άψυχοι κι ασπρόμαυροι χαρταετοί

κι εγώ βλέπω τις σκιές τους στον τοίχο.

Μόνη εδώ  - βλέπεις

Χωρίς εσένα.

Φύλλο δεν κουνιέται.

Χωρίς εσένα.

Και σαν τι άλλο να φοβηθώ δηλαδή;

Έγινα εγώ οι σιωπές – χωρίς εσένα

Τώρα είμαι εγώ οι σιωπές – χωρίς εσένα

Κι εγώ πια δε φοβάμαι… - χωρίς εσένα

Νομίζω.

Πάνω στην Κούνια

Έχει αδειάσει ο τόπος από αγάπη
κι έχουμε μείνει μόνο εμείς οι δύο.
Τα φώτα τώρα σβήνουν προτού ξημερώσει ,
κι εγώ θέλω να γείρω το κεφάλι μου στον ώμο σου.

Το ίδιο κοράκι με χθες κοιμήθηκε στην πόρτα μας.
Μπήκαν κλέφτες τις προάλλες και τα πήραν όλα,
αλλά κρατήσαμε την κούνια στον κήπο.
Σε παρακαλώ, άσε με ν'ακουμπήσω για λίγο στον ώμο σου.

Έξω ο κόσμος ουρλιάζει,
διασκορπίζεται σφαίρα τη σφαίρα ,
θόρυβοι που πέφτουν ο ένας πάνω στον άλλον,
κι όλη η σιωπή λες και μαζεύτηκε πάνω στον ώμο σου.

Μυρίζει κόκκινη καμένη γη ,
κι ο ουρανός στάζει το τελευταίο του χρώμα.
Το χώμα νοτισμένο στο θειάφι,
κι εγώ δε θέλω ν'αφήσω τον ώμο σου ακόμα.

Θυμάσαι τα ηλιοβασιλέματα που σου έδειχνα;
Τώρα ο ήλιος δεν ξυπνά για κανέναν.
Το φεγγάρι μας έμεινε μισό,
καθάρια με κοιτά που ακουμπώ στον ώμο σου και με ζηλεύει.


Τι να'ναι τ'όνειρο και τι η πραγματικότητα;
Έχει πάρει το πάνω χέρι η αταξία.
"Τ'όνειρο" , σ'ακούω να λες, " είναι εδώ ακουμπισμένο" 
Μα εμένα για μόνη πραγματικότητα μου φαίνεται...

Δε θέλω ν'αφήσω τον ώμο σου ακόμα.

(photo: two lovers, by biffno)

The Tornado Dancer

Ι read once
that a man creates his own God for himself
his own heaven
and his own hell.

And I do believe it's true
although he soon forgets it .
He walks too deep into it
becoming so attached to his world
believing he is in the eye of the tornado
a prisoner of the chaos around him.


But if only one could truly see
not through the eyes of faded memories
but through the touch of his creation
he'd found himself spinning
-not drifting
Spinning around in chaotic circles

For he is the tornado itself .
And the only way to master its chaos
is to dance with it.

[My first attempt in composing an english poem. Still not sure why it came out that way , but I am working on its greek version , so stay tuned people !]