Το πιο φαντασμαγορικό δηλητήριο

       

   Φαντασoυ ένα μεγάλο , άνετο , χρυσό κλουβί (το γνωστό) χωρίς δεσμοφύλακες απέξω. Εσύ μέσα ,  γυμνος σαν τους πρωτόπλαστους χωρίς να το αντιλαμβανεσαι, όρθιοι , χαμογελαστός χορευτής. Δίπλα σου το κλειδί , απέναντι ο καθρέφτης...

     Ένα από τα χιλιάδες αξιοπερίεργα του όντος που αποκαλούμε ως σήμερα άνθρωπο , είναι η ιδιότητα του να συνδυάζει ανάγκες και χαρακτηριστικά από άλλα είδη και οργανισμούς και να τα κάνει δικά του. Κάτι σαν χαμαιλέοντας θα μπορούσε να πει κανείς με μια μικρή επιφύλαξη , αλλά σε μια πολύ πιο εξελιγμένη μορφή βέβαια. Όπως ένα κολάζ με ρεαλιστικές διαστάσεις. Σαν να λέμε ότι , όταν ο Bell ανακάλυψε το τηλέφωνο το 1903 (και όλοι πάνω κάτω έχουμε μια εικόνα πώς έμοιαζε αυτή η πρωτοποριακή τότε συσκευή) σίγουρα ο άνθρωπος δεν είχε φανταστεί ότι εκατό τόσα χρόνια μετά ο απόγονος του θα ήταν το iphone . Παρένθεση, δε θέλω να ξέρω πώς θα τηλεφωνεί ο κόσμος σε 100 χρόνια (αν τηλεφωνεί ή δεν διακτινίζεται δηλαδή.) Αλλά για την τεχνολογία ας αφιερώσουμε άλλη ανάρτηση.

           Τα ανθρώπινα όντα λοιπόν κατά ένα μαγικό τρόπο ξεχωρίζουν από τα υπόλοιπα γιατί μπορούν να είναι όλα τα υπόλοιπα μαζί.  O άνθρωπος είναι λουλούδι  , από το πιο συνηθισμένο, από χιλιάδες δεσμίδες μαργαρίτες , ως τις πιο σπάνιες ορχιδέες. Είναι όμως όπως κι αυτά , έχει χρώματα , έχει μυρωδιά, έχει ανάγκη από ήλιο. Γονείς να το κρατούν μακριά από τα ζιζάνια να μεγαλώσει, φίλους να του αλλάξουν το χώμα και να το κρατούν γερό, κάποιον ξεχωριστό να τον φροντίζει ποτίζοντας τον συναισθηματα . Κι έτσι ανθίζει.  Και τα πιο επιφυλακτικά ακόμα , τα κακτάκια, ανθίζουν κι αυτά. Στα άνθη φυσικά σταματάει η πιο ευγενική φύση του. 

         Εμείς οι άνθρωποι είμαστε τα πιο περίπλοκα ζώο πάνω στον πλανήτη και τα πιο απρόβλεπτα κι αυτό γιατί αφενός μπορούμε να μεταμορφωθούμε σε οτιδήποτε ανάλογα με τις συνθήκες, αφετέρου γιατί ξεχωρίζουμε για την ταχύτητα με την οποία μεταπηδούμε από το ένα στο άλλο (!) . Είμαστε περήφανοι όπως τα λιοντάρια , αμυντικοί βγάζοντας τα νύχια μας σαν τις γάτες για να προστατέψουμε τους αγαπημένους μας,  ξεροκέφαλοι και πεισματάρηδες όπως τα γαιδούρια , επιθετικοί σαν φίδια όταν μας πιάνει το ένστικτο της επιβίωσης στη σύγχρονη ζούγκλα που ζούμε...Αυτά μας έκαναν πολεμιστές.  Καλά , είμαστε ακριβώς τα "θηρία" που περιέγραψε ο Αριστοτέλης , αλλά αν ήταν μονάχα αυτό θα φαινόμουν πολύ αχάριστη κι το λιγότερο, απληροφόρητη για αυτή την ανάρτηση. Εξάλλου , ας μην ξεχνάμε τη φιλοσοφική ματιά που τείνει να εμφανίζεται σαν αστερίσκος σε αυτή την κριτική ματιά.        

           Με τις ιδιότητες του θεριού καταφέραμε να κρατήσουμε αυτό τον κόσμο , μα σάμπως δεν ήταν άλλα πράματα που μας ώθησαν να τον εξελίξουμε και να αναδείξουμε την ομορφιά του; Γιατί το λογικό μας και η ανάγκη μας να στολίσουμε τη ψυχή και τα κρυφά λαγοκοιμισμένα κομμάτια του παρελθόντος δεν μας έσπρωξαν να γίνουμε μουσικοί ,να τραγουδάμε, να παίζουμε ανέμελα, να ζωγραφίζουμε , να γινόμαστε αθάνατοι μέσα από τις πράξεις μας; 

        Λένε πως οι άνθρωποι είναι ελεύθερα πνεύματα . Και το πιστεύω . Μα οι περισσότεροι πιστεύουν σε μια ελευθερία όπως αυτή των πουλιών ή των αλόγων  , μα κάνουν λάθος . Είμαστε φτιαγμένοι για να 'μαστε ελεύθεροι με το δικό μας τρόπο , έναν τρόπο που ίσως σήμερα να μην προσφέρεται ,  και την στιγμή που νιώθουμε τη μέγιστη ελευθερία είναι η στιγμή της απόλυτης ανελευθερίας. Φανταστείτε ένα μεγάλο , άνετο , χρυσό κλουβί (το γνωστό) χωρίς δεσμοφύλακες απέξω. Εμείς μέσα γυμνοί σαν τους πρωτόπλαστους χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε, όρθιοι , χαμογελαστοί χορευτές. Δίπλα μας το κλειδί , απέναντι ο καθρέφτης. Μέσα του αντικατοπτρίζεται η λέξη "ευτυχία" και τριγυρνάνε ένα σωρό άλλα πρόσωπα που υπήρξαμε , είμαστε , θα θέλαμε να είμαστε και δεν υπήρξαμε ποτέ σαν φαντάσματα που έχουν στοιχειώσει το γυαλί.Και υπάρχει ένα κομμάτι της ιστορίας που πάντα μας μπερδεύει: η επιλογή. 

          Ο Ζαν Πολ Σαρτρ έλεγε τότε στις παράξενες εποχές του "πόσο ελεύθεροι να επιλέγουμε είμαστε;" Βέβαια κρατώ επιφύλαξη γιατί μιλάμε για τον ίδιο που είπε πως η κόλαση είναι οι άλλοι. Κι αν δεχτούμε ότι είμαστε ,που είναι το πιθανότερο, εμένα με φοβίζει , γιατί και η ελευθερία και η αθανασία δυνατότητες είναι εξίσου . 

        Κι όπως λέει η σύγχρονη μας Βαμβουνάκη στο "Παλιάτσος και η Άνιμα",και θα θελα να μεταφέρω ακριβώς τα λόγια της " κι αν είναι η δυνατότητα ελευθερία, οι δικαιολογίες που μας νανουρίζουν τη συνείδηση, που μας καθησυχάζουν πως για τις δυστυχίες μας δε φταίμε, που μας επιτρέπουν να κατηγορούμε αδιαλείπτως τους άλλους , την κοινωνία , τη μοίρα μας, τους γονείς μας, το εκπαιδευτικό σύστημα, τους παπάδες ή την κυβέρνηση της χώρας, εξανεμίζονται, ρούχα χάρτινα, και μας αφήνουν γυμνούς σαν φταίχτες που τους τσάκωσαν στον ύπνο."

           Γιατί το πραγματικό μας πρόσωπο , η ταυτότητα μας , όλα παίζονται στο τι θα δεις μέσα σε κείνο τον καθρέφτη. H έλξη προς αυτόν είναι ο πραγματικός μας πειρασμός ,αλλά και το  εξαρτησιογόνο μας δηλητήριο. Και η πραγματική πρόκληση είναι να καταφέρουμε να διαβάσουμε καθαρά την ανεστραμμένη λέξη μέσα σε αυτόν. 

    Υ.Γ.  Ίσως για παλαιότερους αναγνώστες , η ανάρτηση να θυμιζει λίγο τις "αντιθέσεις" . Λιγάκι όμως αφού επικεντρώνεται αλλού. Μα δεν πειράζει να υπάρχουν επαναλήψεις. Μου αρέσουν οι επαναλήψεις γιατί δείχνουν ότι δημιουργούμε μαζί μια βάση που ενστερνιζόμαστε και κάνουμε κομμάτι μας κι αυτό λειτουργεί σαν βάση για να πηγαίνουμε παρακάτω.

      

"Φίλοι που φεύγουν , που χάνονται μια μέρα"

       Ας με συγχωρέσει ο εξαιρετικός Αναγνωστάκης που καταχράζομαι αιματοβαμμένους στίχους για να ξεκινήσω την ανάρτηση μου. Ήταν όμως το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα γύρω από το θέμα του "χαμού" των φίλων . Γιατί κατά την ταπεινή μου γνώμη, το να πατάς το stop με ένα φίλο, είναι σαν ένας μικρός θάνατος. Ένας συναισθηματικός δεσμός που σπάει. Και ναι, πιστεύω κι εγώ πως αν ραγίσει το γυαλί δεν ξανακολλάει. Φυσικά ο βαθμός του εξαρτάται από πολλούς παράγοντες , αλλά σε αυτό το θέμα μάλλον μπορώ να πω πως ήμουν τυχερή. 

       Σήμερα έχασα μια φίλη, αν και για να είμαι ακριβής , μάλλον εκείνη έχασε εμένα. Κι άλλη μια χάθηκε πριν δυο μήνες.  Κι όμως τελικά μελετώντας τα γεγονότα από τη σκοπιά ενός τρίτου , δεν είναι απαραίτητο κάτι να στραβώσει στην πορεία , δεν είναι απαραίτητο να κάνει κάποιος κάτι. Πολλές φορές ακούω ανθρώπους να παραπονιούνται ότι δεν στεριώνουν σε παρέες ή απογοητεύονται σε φιλίες. Αρχικά βιαζόμουν να συμφωνήσω μαζί τους , ωστόσο στην πορεία άλλαξα γνώμη. Πώς απαιτείς από τον άλλον να αφοσιωθεί και να είναι πιστός σε μια φιλία , όταν εσύ ο ίδιος δεν μπορείς να κάνεις το ίδιο; Αυτόματα , χάνεις το δικαίωμα να παραπονιέσαι . Και όσες φορές χάλασαν φιλίες μου , ήταν επειδή εγώ υπήρξα φίλη παραπάνω από όσο άξιζε και καταλήγω να είμαι φίλη για πολλούς και για μένα κανείς. 

       Το έχω ξαναπεί , οι ανθρώπινες σχέσεις δεν είναι συμβόλαιο . Ωστόσο πρέπει να είμαι από τους ελάχιστες εναπομείναντες ανθρώπους πάνω σε αυτόν τον πλανήτη που εκτός από λεκτικά, υποστηρίζω τις αρχές μου και πρακτικά. Και εκεί είναι που την πατάω: νομίζω πως επειδή είμαι σωστή απέναντι στους άλλους , θα είναι κι εκείνοι μαζί μου, κι όταν δεν είναι , ξαφνιάζομαι σαν να είναι η πρώτη φορά. Και η κατηγοριοποίηση "μικρός θάνατος" έρχεται ακριβώς από το μικρό ενδεικτικό  "θρήνο" όλης της πίστης που επένδυσα και όλων όσων έδωσα για να πάρω πίσω τι; Είναι εμπειρία , θα πει κάποιος. Βαρέθηκα τις ίδιες εμπειρίες. Από τη στιγμή που δεν επαναλαμβάνω τα ίδια λάθη , απαιτώ από τη ζωή, το Θεό , το κάρμα , το σύμπαν ή οτιδήποτε άλλο , να σταματήσει να μου στέλνει ίδιες καταστάσεις γιατί δεν είναι αυτοκόλλητα , σαν κι αυτά που μαζεύαμε μικροί να τα κάνω συλλογή και να τα ανταλλάξω με άλλους. Η φιλία δεν είναι χόμπυ, αλλά πλήρης απασχόληση. Συμβουλη: μην το παίρνετε δεδομένο δεν το ξέρουν όλοι.

    Φυσικά , όπως ανέφερα και πριν, υπήρξα τυχερή που κάτι τέτοιο έγινε νωρίς χωρίς πολλές απώλειες . Σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις πληγώνεσαι αλλά δεν τσακίζεσαι . Θυμώνεις αλλά για λίγο , κι όχι τόσο με τον άλλον , αφού βλέπεις πως δεν άξιζε τον κόπο , αλλά με σένα που επαναλαμβάνεις σαν προσευχή το "στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα". For what it's worth , the show must go on . Κατέγραψα αυτή την ιστορία μόνο και μόνο γιατί πυροδότησε μια σειρά απο σκέψεις που οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι Δεν είναι τόσο οι ίδιοι άνθρωποι που μας απογοητεύουν, αλλά περισσότερο η αποτυχία των προσδοκιών που είχαμε απο αυτούς.

                                                                                                                 Λαλένα

Αντιθέσεις

 

     Λένε πως ζούμε σε έναν κόσμο γεμάτο αντιθέσεις: καλό- κακό, δίκαιο-άδικο, όμορφο-άσχημο , ένα- πολλά , αρσενικό-θηλυκό. Από τους Πυθαγόρειους ακόμα και τον Αριστοτέλη γνωρίζουμε πως υπήρχε η άποψη πως η ισορροπία βασίζεται σε (δεκα;) ζεύγη αντιθέσεων . Όπως και να χει , νομίζω πως ο άνθρωπος ο ίδιος είναι το πιο τρανταχτό παράδειγμα αντίθεσης ίσως και αντίφασης. 

   Μιλάω για αυτή την τάση του ανθρώπου να μπορεί να φτάνει από το ένα άκρο στο άλλο, χωρίς κιόλας πολλές φορές να διανύει την απόσταση ανάμεσα τους , απλώς μεταπηδώντας άξαφνα από το ένα σημείο στο άλλο. Είναι σχεδόν μαγικό πώς το ανθρώπινο είδος μπορεί από τη μία πλευρά να ξεχωρίζει από τα άλλα, να αναπτύσσει λόγο , να δημιουργεί γλώσσα , να επικοινωνεί , να χτίζει πολιτισμό , να δημιουργεί απίστευτα πράγματα ανακαλύπτοντας τις τέχνες .

    Γιατί δεν σας κρύβω πως κάθε φορά που επισκέπτομαι ένα μουσείο , μια γκαλερί , μια παράσταση χορευτική ή θεατρική ή απλώς τα χαζεύω από τον υπολογιστή μου,  κάνω στον εαυτό μου κάθε φορά την ίδια ερώτηση. Εφόσον το ανθρώπινο είδος είναι ένα , πώς γίνεται να μπορεί να δημιουργεί γύρω του ένα τόσο μαγικό εξωπραγματικό πεδίο , να μεταδίδει το πιο απλό μήνυμα ομορφιάς μέσα από την τέχνη και από την άλλη να μετατρέπεται σε ανήμερο θηρίο; Πώς γίνεται να αισθανόμαστε την αγάπη, τη συμπόνοια , το θαυμασμό , όλα αυτά που συνιστούν αυτό που ονομάζουμε "ανθρωπιά" και κοντεύουμε να ξεχάσουμε τελος πάντων, ενώ ταυτόχρονα αισθανόμαστε μίσος, απέχθεια, ρατσισμό, οργή , φόβο; Πώς γίνεται να ζει μέσα μας τόση ομορφιά και τόση ασχήμια; Και πώς από ζωντανά έργα τέχνης εμείς οι ίδιοι μεταμορφωνόμαστε σε μηχανές , πολλές φορές φονικές; Ποιο από τα δύο είναι η φύση μας ; Γιατί σε καμία περίπτωση δε μπορώ να δεχθώ πως είναι και τα δύο. Δεν μπορούν να είναι . Και ως προς τι αυτή η αντίθεση; έχει κάποια χρησιμότητα. Ίσως ο άνθρωπος απο την αρχή είναι τη δυναμη, πληρούσε τις προϋποθέσεις και απλώς δεν είχε τη γνώση να φτιάξει σωστά καμία κοινωνία κι ας είναι ον κοινωνικό. Το ένα δεν αναιρεί το άλλο. 

    Και ίσως στην τελική  όλες αυτές τις σκέψεις που αραδιάζω σήμερα να μη σημαίνουν και κάτι. Σίγουρα τίποτε δεν αλλάζουν. Ίσως πάλι να είναι αποτέλεσμα του γεγονότος ότι είδα V for Vendetta αμέσως μετά απο American History X. Δεν θα το ξανακάνω. Ή μήπως όχι; 

Μεγάλες Προσδοκίες

     Με αφορμή τα 200στα γενέθλια του Τσαρλς Ντίκενς, συλλογίστηκα ξανά τις Μεγάλες Προσδοκίες. Πόσοι απο μας έχουμε υπάρξει άνθρωποι σαν τον Φιν , κάνοντας τα αδύνατα δυνατά να ξεφύγουμε από το σημείο που  είμαστε και να ανέβουμε σκαλιά και σκαλια , ελπιζοντας να φτάσουμε, να αγγίξουμε ή έστω να βρισκόμαστε στη σφαίρα επιρροής μιας "Εστέλλα" ; Και το βάζω σε εισαγωγικά γιατί δεν εννοώ το ή ένα πρόσωπο , αλλά το αναγάγω σε μια ευρύτερη έννοια , σε ένα όνειρο , έναν στόχο , μια ιδέα.

        O Φιν τρέφει αυταπάτες. Νομίζει πως όλα τα χρήματα και τις ευκαιρίες για να ανελιχθεί τα δίνει η αριστοκράτισσα Ντινσμορ. Και είναι μια πολύ βολική ψευδαίσθηση , αφού χάρη σε αυτήν θα εξελιχθεί και θα γίνει αυτός που πρέπει. Άλλωστε , πώς να ξεχάσει κι αυτός κι εμείς , εκείνη τη σκηνή στο συντριβάνι ;

      Κι όμως , όταν αποκαλύπτεται η αλήθεια εκείνος απογοητεύεται , αισθάνεται πως γκρεμίζονται τα όνειρα του. Κι όμως , το όνειρο έμεινε ίδιο , απλώς άλλαξε το περιτύλιγμα . Ο Φιν πέρασε σχεδόν τη μισή του ζωή παραδομένος και υπνωτισμένος από τις προσδοκίες που είχε από τον εαυτό του και από τους άλλους, ακόμη κι από την Εστέλλα . Μόνο που εκείνη είχε μάθει να μην έχει καμιά προσδοκία. 

    Δύο εντελώς αμφίρροπες καταστάσεις , που όμως καταφέρουν και ισορροπούν μια ιστορία ανάμεσα στην αυταπάτη και την ανθρώπινη φύση . Και να σκεφτείς , ότι όλα ξεκίνησαν από τον χαλασμένο αραββώνα της Ντινσμορ . Το τραγικό τέλος της ιστορίας της πυροδότησε μια σειρά από αντιδράσεις που καθόρισαν δυο ζωές. 

   Και ύστερα από όλα αυτά , κάνω τον εξής συλλογισμό . Υφίσταται η έννοια της προσδοκίας; Μικρη ή μεγάλη δεν έχει σημασία . Αυτό που θέλω να πω είναι , υπάρχει κάποια περίπτωση στην οποία η λέξη προσδοκία να μην ταυτίζεται με την αυταπάτη ή την απογοήτευση. Τελευταία το ανθρώπινο γένος μας έχει περίτρανα αποδείξει πως όσο περισσότερα περιμένεις τόσο λιγότερα παίρνεις και μπορεί να καταλήξεις να σου πάρουν κιόλας . Είναι ειρωνία να εναποθέτεις ελπίδες και εμπιστοσύνη στους ανθρώπους και να καταλήγεις ζημιωμένος. 

Μια ψυχολόγος μου είπε κάποτε "Όσα περισσότερα δίνεις στους ανθρώπους , τόσο περισσότερα ζητάνε." Και μου έδωσε να καταλάβω πως σε τούτη τη ζωή υπάρχουν οι takers και οι givers . Ελληνιστί, άνθρωποι που από τη φύση τους είναι πλασμένοι να δίνουν ., να μοιράζουν , κι άλλοι που παίρνουν. Το πρόβλημα δημιουργείται απο τη στιγμή που οι δεύτεροι είναι πολύ περισσότεροι από τους πρώτους, καθώς επίσης και όταν είτε ο ένας είτε ο άλλος δίνει /παίρνει πιότερο από όσο αντέχει /πρέπει αντιστοίχως. Και μετά αναρωτιέμαι , να προσδοκάς τι και απο ποιον; 

        Ίσως η απάντηση βρίσκεται και πάλι στη "χρυσή τομή" . Kάπου στη μέση! Ίσως μπορούμε να περιμένουμε πράγματα , αλλά όχι όλα όσα θα θέλαμε και όχι από όλους . Ναι , πιθανόν η λύση να βρίσκεται ανάμεσα στο "θελω" και το "μπορώ" των ανθρώπινων σχέσεων. Να ξεχωρίσουμε το τι μπορούμε να περιμένουμε από τους άλλους και όχι το τι θα θέλαμε . Ειδικά αν είσαι "δοτικός" , ας προσπαθήσεις να μετριάσεις αυτό που σε πιάνει με λύσσα να δίνεις σε όποιον τύχει. 

Στο κάτω κάτω, κάθε Φιν έχει δικαίωμα στο όνειρο , στην ιδέα, στην "Εστέλλα" . Αυτό δεν σημαίνει ότι ο δρόμος προς τα κει θα ναι στρωμένος με τα ροδοπέταλα της Ντινσμορ. Κάποιοι από μας , πρέπει να πάρουμε το χωματόδρομο.

Let's go fly a Kite

        Πάντα θα λείπει κάτι . Ξεκινάω απόλυτα και σχεδόν δογματικά , μα τι να κάνω που'ναι έτσι ακριβώς; Είμαι από τους πρώτους που υπενθυμίζω στον εαυτό μου το σοφό ρητό "ποτέ μη λες ποτέ" , όμως σε τέτοιες περιπτώσεις και η διαλλακτικότητα κάνει υποχωρήσεις μπροστά στην γενική αλήθεια. 

         Ο άνθρωπος από τη φύση του έτσι είναι πλασμένος, κάθεται και μετράει μέρα παρά μέρα τι είναι αυτό που του λείπει γιατί δεν του έμαθε κανείς ότι πληρότητα δεν είναι να τα έχεις όλα αλλά να σε γεμίζουν αυτά που έχεις. Κι αντί  για αυτό , μετράμε τα απόντα και δεν χαρίζουμε ούτε μια μικρή παρένθεση για να χωρέσουμε όλα αυτά που έχουμε, γιατί δεν τα λαμβάνουμε υπόψη μας. Ίσως φταίει που μερικά πράγματα τα παίρνουμε ως δεδομένα , κάποια άλλα γιατί δεν τα χάσαμε ποτέ και δεν φανταζόμαστε πώς θα 'μασταν χωρίς αυτά . Όπως ο ανθρωπάκος στο μικρό πρίγκιπα , που καθόταν και έχανε την ώρα του λογαριάζοντας τα άστρα , ενώ τα είχε στα πόδια του κι ούτε που του πέρασε από το μυαλό να καθίσει να τα θαυμάσει.

      Δεν λέω ως ο άνθρωπος είναι αχάριστος . Λέω μονάχα πως η φύση του τον έχει κάνει ανικανοποίητο και πλεονέκτη. Τώρα θα μου πεις, είναι όλα τόσο κολακευτικά και δεν ξέρεις ποιο να πρωτοδιαλέξεις , έλα όμως που καταβάθος ξέρεις ότι κάπου εκεί κρύβεται η αλήθεια . Κι αυτό , γιατί λίγοι άνθρωποι έχουν φιλοσοφήσει πραγματικά τι σημαίνουν οι λέξεις "έχω"  "χρειάζομαι" και "θέλω" και τις εντυπώνουν σε διαφορετικά συρταράκια του εγκεφάλου χωρίς να τα συγχέουν μεταξύ τους. 

Άλλωστε είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο , ο άνθρωπος κυνηγάει μια ευτυχία που ενδέχεται να υπάρχει μπροστά στα μάτια τους κι αυτός από τη συνήθεια να κυνηγάει το τέλειο και το "πολύ" πνίγεται μέσα στη ματαιότητα και χάνει τη μαγεία. Γιατί αν κοιτάξει κανείς προσεκτικά , σε κάθε τι τριγύρω υπάρχει μαγεία. 

Κι εσύ που διαβάζεις και ανυπομονείς να τελειώσω για να σχολιάσεις και να διαφωνήσεις  μαζί μου , σε προκαλώ να διαψεύσεις αυτό : 

 Έχεις τη δυνατότητα, την ευκαιρία, το δικαίωμα και το δώρο να συλλέξεις στιγμές με ό,τι έχεις. Να βγεις στο μπαλκόνι ξυπόλητος και να νιώσεις το κρύο να διαπερνά το σώμα σου και να αισθανθείς μέσα σου τον χειμώνα , να κοιτάξεις ψηλά και να δεις πόσα χιλιάδες αστέρια γελάνε,  να χωθείς μέσα στην αγκαλιά του γονιού, του φίλου , του αγαπημένου σου και να νιώσεις τη θαλπωρή και τη ζεστασιά , να κρατήσεις στο χέρι σου μια χούφτα χιόνι, να δεις τον ήλιο το επόμενο πρωί να σου υπόσχεται πως σήμερα είναι μια καινούρια μέρα , να κυλιστείς μέσα σε ένα χωράφι και να λερωθείς όσο δεν μπόρεσες ποτέ, να κάνεις μια βουτιά στη θάλασσα , να πεις ότι βλακεία σου κατέβει στο κεφάλι με την παρέα σου και να κρατάς την κοιλιά σου από τα γέλια,να δείξεις στο μικρό σου αδερφό/ή φέτος πώς να πετάει χαρταετό ... Είσαι υγιής να αναπνεύσεις, να ζήσεις , να αφήσεις το σημάδι σου μέσα στο λίγο διάστημα που θα συζείς μαζί μας , ήρθαν πολλοί πριν από μας και θα ακολουθήσουν ακόμα τόσοι ! Γιατί να μη φτιάξουμε κι εμείς για μας , αυτό που λέει και το τραγούδι " ένα μέρος που δε μοιάζει με κανένα" και να βάλουμε μέσα αυτούς που θέλουμε; Γιατί να λοιπόν να μην πάρουμε την απόφαση από δω και μπρος να μετράμε όλα αυτά τα υπέροχα πράγματα που σίγουρα έχουμε λίγο πολύ και να προσπαθήσουμε να νιώσουμε τυχεροί και ευτυχισμενοι, γιατί ευλογημένοι είμαστε σίγουρα ! 

        Στο κάτω κάτω, αν ισχύουν κι όλα αυτά που μας αραδιάζει το ίνδαλμα μου ο Coehlo τότε το σύμπαν δεν θα έχει κανένα λόγο να μη σας επιβραβεύσει για την ικανότητα σας να ζείτε !

Και μιας και μιλησα και για χαρταετό , έχω τρανταχτότατο παράδειγμα την τελευταία σκηνή στη Mary Poppins  όταν ο pater familia (ναι αυτός με τη σπιταρώνα και τα κανόνια πάνω από το σπίτι του) μέσα στους καπνούς σκάει τη φόδρα από το καπέλο , παραιτείται ,παίρνει την οικογένεια του στην πλατεία και πετάνε όλοι μαζί χαρταετό τραγουδώντας . Η πιο μεγάλη ευχαρίστηση πηγάζει από τα πιο απλά γύρω μας , αρκεί να έχουμε την αξιότητα να το δούμε.

http://www.youtube.com/watch?v=Qj8AuMTI-7Y